Nigar Rəfibəyli – Biz ki, bir ruh idik iki bədəndə

Ədəbiyyat

Bu gün Azərbaycanın Xalq şairi Nigar Rəfibəylinin doğum günüdür.

Beydemir.ru şairənin bir neçə şeirini oxuculara təqdim edir.

 

ANARA

 

Hicranın ağırdır, dözə bilmirəm,

O uca dağlardan en gəl, Anarım!

Körpə ayaqların yaman yorulub,

Sinəmin üstündə dincəl, Anarım.

 

Sənsiz nə gecəm var, nə də gündüzüm,

Sən gedəndən bəri gülməyib üzüm,

Gəl uzun kiprikli körpəcə quzum,

Anarım, Anarım, gözəl Anarım!

 

Sən ceyran gözlüsən, çatmaqaşlısan,

Tayın-tuşun yoxdur, yar-yoldaşlısan,

Bəlkə məndən ayrı gözü yaşlısan,

Olmuş bu ayrılıq əngəl, Anarım!

 

Dağların sinəsi lalə, bənövşə,

Yaylaqlar qonağı ol sən həmişə,

Qoyma bu daqlara bir xəzan düşə,

Tökülə yollara xəzəl, Anarım!

 

 

BAHAR NƏĞMƏSİ

 

Yaşıllanır çöllər, oyanır torpaq,

Bəzənir gəlintək hər dərə, hər dağ,

Ruhuma bir adət olur çırpınmaq.

Məhəbbətim səndə, könlüm səndədir,

Bahar nə nazəndə, nə nəzandədir.

 

Gah yoluna çıxdım, gah yola saldım,

Gah intizar çəkdim, həsrətdə qaldım.

Qışda sorağını uzaqdan aldım,

Dedim əmanətim, eşqim səndədir,

Bahar nə nazəndə, nə nəzandədir.

 

Xoş nəğmələr qoşdum sənin adına,

Saf bir nəfəs kimi çatdın dadıma.

Bir həzin axşamda düşsəm yadına

Bil ki, məhəbbətim, könlüm səndədir,

Bahar nə nazəndə, nə nəzandədir.

 

AYRILIQ

 

Mən ki, doymamışdım heç vüsalından,

Mənə zülm elədi yaman ayrılıq.

Nə olardı bir gün durub yuxudan

Görəydim ki, olub yalan ayrılıq…

 

Biz ki, bir ruh idik iki bədəndə,

O gülüb-sevinsə gülərdim mən də,

Vüsalın bülbülü uçub gedəndə,

Daş kimi gəlbimdə qalan ayrılıq.

 

Kim qıydı dostların bahar elinə?

Mehriban sözünə, şirin dilinə,

Cananın sazını alıb əlinə

Əğyar mizrabıyla çalan ayrılıq.

 

Mən görəndə orda yaz səhəriydi,

Xoş nəfəs baharın küləkləriydi,

Açılan ağ badam çiçəkləriydi,

İndi onlardımı solan, ayrılıq!

 

Gün çıxar, dağların əriyər qarı,

Pozulmaz dostların əhdi, ilqarı,

Keçər ürək dərdi, könül qubarı,

Gəl etmə meydanda cövlan, ayrılıq!